Category Archives: .od czapy

W sieci uzależnień

tekst sponsorowany

Od około roku nie kupiłem żadnej gazety.

Od półtora roku nie mam telewizji.

Radia słucham tylko w samochodzie.

Ale bez internetu żyć chyba już by mi się nie udało.

Tchnęło mnie to nawet dziś, na zakończenie Mundialu, bo niby telewizji nie mam, a przecież meczu nie przegapiłem prawie żadnego. Dzięki Bogu za wi-fi!

Gdy jakiś czas temu zainteresowano nas nową wakacyjną kampanią o poszukiwaniu internetu, momentalnie powróciły wspomnienia z podróży.

Bo czym byłby współczesny podróżnik bez internetu? Doprawdy byłby jako miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. W okamgnieniu stają mi przed oczami te niezliczone eskapady do McDonalda na szejka i wi-fi, te wietnamskie hoteliki z najlepszym internetem w Azji Południowo-Wschodniej, te australijskie i nowozelandzkie wielogodzinne wizyty w bibliotekach, gdzie sieć hula bosko (i przede wszystkim darmowo!) wśród książek i te spacery po niezliczonych miastach z otwartym laptopem w poszukiwaniu niezabezpieczonej sieci.

Trzeba przyznać, że psy Joségo oddają ten klimat doskonale.

WiFi-Dogs

A sam José i jego ekipa z Ameryki Łacińskiej jest wręcz archetypiczna. „Sto procent gwarancji. No worry!” Jakbym tam był.

A jakie jest nasze najlepsze osiągnięcie internetowe?

Nawet się nie muszę zastanawiać. Znaleźć wi-fi na Vanuatu (bez pomocy psów Joségo) i próbować załadować filmik na jutuba. Sprawa paląca, bo filmik rocznicowy, a najbliższy internet na największej wyspie – Espiritu Santo – kilka tygodni żeglugi od naszego kotwicowiska. Gdy dotarliśmy wreszcie do ziemi błogosławionej w wi-fi (a przynajmniej coś w tym rodzaju), załadowanie 70 MB zajęło nam ponad 11 godzin. Gdy po pierwszych czterech padła sieć, nasz laptop o mało na zawsze nie skończył w południowym Pacyfiku.

Współcześni odkrywcy podziwiają fiordy na Wyspie Południowej w Nowej Zelandii (Te Anau, Nowa Zelandia)

Współcześni odkrywcy podziwiają fiordy na Wyspie Południowej w Nowej Zelandii (Te Anau, Nowa Zelandia)

.

Jakby ktoś się zastanawiał, to internet znajduje się właśnie w środkowym Wietnamie (Buon Ma Thuot, Wietnam)

Jakby ktoś się zastanawiał, to internet znajduje się właśnie w środkowym Wietnamie (Buon Ma Thuot, Wietnam)

.

Dla turysty wszystko - nawet internet zostawiają włączony po godzinach pracy biblioteki (Auckland, Nowa Zelandia)

Dla turysty wszystko – nawet internet zostawiają włączony po godzinach pracy biblioteki (Auckland, Nowa Zelandia)

.

P.S. A jeszcze co do meczu, to oczywiście niech wygra lepszy, czyli biało-niebiescy! No bo czy Germanie będą umieli tak świętować?

Nasz najmłodszy matejmistrz dzierżył dziś argentyńską matejkę ze wszystkich sił, więc traktujemy to jako dobry prognostyk przed finałem…

.

Vamos Argentina! Vamos!

Vamos Argentina! Vamos!

.

Reklamy

A tymczasem w Polsce…

No i co?Po długiej nieobecności w kraju, w miejscu takim jak Polska, rzuca się w oczy, że dyskusja historyczna toczy się już na ulicach.

Szczęście moim powietrzem

W Puerto Rico mieszka dwóch bardzo ciekawych kolesi. Jeden każe wołać na siebie „Residente”, czyli Rezydent, a drugi „Visitante”, czyli Gość. Choć w gruncie rzeczy obydwaj to równi goście. A do tego bracia, chociaż tylko przyrodni.

No i Gość pogrywa na instrumentach albo układa bity, a Rezydent rozkminia i pisze teksty. A trzeba przyznać, że łeb ma. I jeśli nie rozgryza akurat latynoskiej duszy, o czym już Wam kiedyś wspominaliśmy, to z pewnością zgłębia tajniki ludzkiej egzystencji.

Ale dygresja dygresją, ale do czego ja zmierzam?

Bo my, moi drodzy, zastanawiamy się, co w kilku żołnierskich słowach można by Wam powiedzieć po niemal dwóch latach w drodze. A tymczasem wszystko zostało już powiedziane.

Bo tak to już czasami jest, że trzeba jechać na drugi koniec świata, żeby zrozumieć najprostszą prawdę…

.

No me regalen más libros                                Nie dawajcie mi więcej książek

Porque no los leo                                                Bo ich nie czytam

Lo que he aprendiedo                                       Nauczyłem się tylko tego

Es porque lo veo                                                 Co sam widziałem

Mientras más pasan los años                         Im więcej lat mija

Me contradigo cuando pienso                          Zaprzeczam sobie, gdy myślę

El tiempo no me mueve,                                   Czas mnie nie rusza

Yo me muevo con el tiempo.                            To ja poruszam się z czasem

Soy las ganas de vivir,                                       Jestem chęcią życia

Las ganas de cruzar,                                          Chęcią poruszania się

Las ganas de conocer                                       Chęcią poznawania

Lo que hay después del mar                           Tym, co jest za morzem

Yo espero que mi boca                                     Mam nadzieję, że me usta

Nunca se calle,                                                    Nigdy nie zamilkną

También espero que                                         A także że

las turbinas de este avión                                 turbiny tego samolotu

Nunca me fallen                                                 Nigdy nie zawiodą

No tengo todo calculado                                  Nie mam wszystkiego przemyślanego

Ni mi vida resuelta                                            Ani poukładanego życia

Sólo tengo una sonrisa                                   Mam tylko uśmiech

Y espero una de vuelta                                    I uśmiechu oczekuję w zamian

Yo confío en el destino                                    Wierzę w przeznaczenie

Y en la marejada                                               I we wzburzone fale

Yo no creo enla Iglesia                                   Nie wierzę w kościół

Pero creo en tu mirada                                   Ale ufam Twemu spojrzeniu

Tu eres el sol en mi cara                                Jesteś słońcem na mej twarzy

Cuando me levanta                                          Gdy wstaję

Yo soy la vida que ya tengo                           Jestem życiem, które mam

Tu eres la vida que me falta                          A Ty życiem, którego mi brakuje

Así que agarra tu maleta                               Więc łap za walizkę

El bulto, los motets                                         Tobołek, paczki

El equipaje, tu valija                                       Bagaż czy walizę

La mochila con todos tus juguetes, y…     Plecak ze wszystkimi zabawkami i…

.

Dame la mano y vamos                                Podaj mi rękę i chodźmy

A darle la vuelta al mundo                            Okrążmy cały świat

Darle la vuelta al mundo                               Okrążmy cały świat

Darle la vuelta al mundo                               Okrążmy cały świat

.

La renta, el sueldo                                         Zarobek, pensja

El trabajo en la oficina                                   Praca w biurze

Lo cambié por las estrellas                          Zamieniłem je na gwiazdy

Y por huertos de harina                                 I na sady pełne mąki

Me escapé de la rutina                                   Uciekłem od rutyny

Para pilotear mi viaje                                     Żeby pilotować mą podróż

Porque el cubo en el que vivía                     Bo klatka w której żyłem

Se convirtió en paisaje                                  Zamieniła się w krajobraz

Yo era un objeto                                              Byłem przedmiotem

Esperando a ser ceniza                                 Czekającym, by stać się prochem

Un día decidí                                                     I jednego dnia zdecydowałem

Hacerle caso a la brisa                                   Wsłuchać się w wiatr

A irme resbalando detrás de tu camisa      I podążyć za Twoją koszulą

No me convenció nadie                                 Nikt mnie nie przekonał

Me convenció tu sonrisa                                Przekonał mnie Twój uśmiech

Y me fui trás de ti                                             I poszedłem za Tobą

persiguiendo mi instinto                               W pogoni za instynktem

Si quieres cambio verdado                          Jeśli chcesz prawdziwej zmiany

Pues, camina distinto                                       To podążaj w inną stronę

Voy a escaparme hasta                                 Ucieknę

La constelación más cercana                      Do najbliższej konstelacji

La suerte es mi oxígeno                                Szczęście jest mym powietrzem

Tus ojos son mi ventana                               Twe oczy moimi oknami

Quiero correr por siete lagos                        Chcę biec przez siedem jezior

En un mismo día                                             Tego samego dnia

Sentir encima de mis muslos                      Czuć na swych udach

El clima de tus nalgas frías                           Chłód Twoich nagich pośladków

Llegar al tope de la sierra                              Wdrapać się na górski szczyt

Abrazarme con las nubes                              I uściskać chmury

Sumergirme en el agua y ver                       Zanurkować w wodę i zobaczyć

Cómo las burbujas suben, y..                     Jak unoszą się bąbelki, więc…

.

Dame la mano y vamos                                Podaj mi rękę i chodźmy

A darle la vuelta al mundo                            Okrążmy cały świat

Darle la vuelta al mundo                               Okrążmy cały świat

Darle la vuelta al mundo                               Okrążmy cały świat

.

A teraz jeszcze raz z muzyką.

.

.

Co by tu jeszcze dodać w takiej sytuacji? Chyba tylko to, że jeśli o mnie chodzi, to Rezydent z tymi książkami nie za bardzo trafił, bo książek nigdy za wiele…

Ale tobołek, klatka z rutyną, chęć poznawania, no i oczywiście pośladki jak najbardziej. Nic dodać nic ująć.

.

Viaje o muerte!

Każdy wpis czemuś służy. Jeden informuje, drugi bawi, kolejny straszy, a inny naucza. A po co jest ten?

Podróże to prawdziwy lajfstajl

Podróże to prawdziwy lajfstajl

Ten wpis jest manifestem. Z przytupem manifestuje, że my, wyrobnicy blogosfery, właśnie dziś założyliśmy związek zawodowy. To my, internetowi podróżni, zrzeszeni w związku Polskie Blogi Podróżnicze zarejestrowani w Księdze Twarzy pod numerem KRS (Krańcowy Rejon Sensowności) 10 01 2013, dajemy dziś głos. I szczekamy, że jesteśmy czymś więcej niż tylko podróżnymi czekającymi na peronie wrażeń.

W tym roku w Blogu Roku bodaj wśród 10 kategorii blogowych nie zmieściła się kategoria Blogów Podróżniczych. I chyba dobrze, no bo po co? Ja zresztą uważam, że powinna być tylko jedna kategoria – Blog Roku. I tyle. Ale co ja uważam, to już dawno przestało kogokolwiek obchodzić. Więc jest 10. Ale kto normalny interesuje się podróżami?

Wobec tego wygląda na to, że jestem chyba lajfstajlem, prawda? No bo to, że czasem zjem smażonego karalucha czy grillowaną larwę nie czyni mnie jednak blogiem kulinarnym? Sam już nie wiem…

Więc wiedzcie, że Podróże to prawdziwy lajfstajl i nie ma od tego odwrotu.

VIAJE O MUERTE!

Niestety większość z tych pokręconych ludzi jest smutnym potwierdzeniem tej tezy (a do tego wszyscy robią coś ciekawego i cześć z nich świetnie pisze):

Agnieszka i Tomek // www.naszcalyswiat.pl

Alicja i Andrzej // www.loswiaheros.pl

Ania // www.cuba-miamor.blogspot.com

Ania i Jakub // www.podrozniccy.com

Ania i Rafał // www.zlaptrop.com

Anna (plus Tom plus Hanna plus Mila) // www.thefamilywithoutborders.com

Emilia // www.emiwdrodze.wordpress.com

Ewa // www.dalekoniedaleko.pl

Ewa i Tomek // www.poprostupodroz.com

Gosia i Romek// www.nawlasneoczy.wordpress.com

Joanna // www.wedrowni.ufale.pl

Kami // www.mywanderlust.pl

Karol i ekipa Busem Przez Świat // www.busemprzezswiat.pl

Karolina Anglart // www.koralinatropiprzygody.wordpress.com

Karolina Kania // www.ethno-passion.blogspot.com

Kasia i Maciej // www.ruszajwdroge.pl

Kuba // www.guideless.tv

Kuba i Asia // www.bezdomu.wordpress.com

Luiza i Bartek // www.lbtu.blogspot.com

Łukasz Kędzierski // www.lkedzierski.com

Maciek // www.skokwbokblog.com

Magda Biskup // www.careerbreak.pl

Magda i Tomek // www.magda-tomek.com

Marek Lenarcik // www.zyciewtropikach.com

Michał // www.torellexpedition.pl

Monika // www.wokoloswiata.blogspot.com

Ola // www.pojechana.wordpress.com

Paulina i Rafał // www.vagabundos.pl

Paweł Kra Kra // www.travelerlife.wordpress.com

Rafał Wartacz // www.drwartacz.blogspot.com

Renata// www.poloniasardynia.blox.pl

Witold Sobek // www.wypadnaweekend.blogspot.com

.

A teraz mamy jeszcze coś – siłę i jedno wspólne miejsce, gdzie można nas spotkać – Polskie Blogi Podróżnicze.

Trzeba mieć styl

Trzeba mieć styl…

Dużo stylu

Na styl trzeba sobie zasłużyć

…ale na styl trzeba sobie zasłużyć

.

Walczyłem z krokodylem

Dla Ciebie

Wszystko co robię, robię dla Ciebie

Bo Ty wyciągasz wszystko, co we mnie najlepsze

Jestem tym, kim jestem

Bo Ty jesteś wszystkim, czego potrzebuję

.

.

—————————————

P.S. A na koniec pytanie: Czy sądzisz, że wbicie się na Machu Picchu na krzywy ryj wieczorem, żeby spędzić noc na mistycznej górze to wystarczająco dobry sposób na uczczenie trzeciej rocznicy ślubu?

.

Trzy kolory: Niebieski

Niedawno stuknęło nam kolejne pół roku w drodze, więc dziś nieco taniego sentymentu i uchylenie rąbka tajemnicy z życia za kulisami podróży dookoła świata.

Czy nie nudzą nas te piękne miejsca? Czy wciąż robią na nas wrażenie cuda świata, które spotykamy na swojej drodze? Czy emocje z nimi związane nie rozwadniają się w natłoku wrażeń? Jak znaleźć w sobie motywację, by wciąż podróżować z pasją?

Faktycznie trzeba przyznać, że natłok wrażeń potrafi przytłoczyć. W długiej podróży niewątpliwie zmniejsza się tolerancja na piękno i niezwykłe miejsca. Ale co zauważyliśmy już dawno, wówczas ludzie wychodzą na pierwszy plan, a ten czynnik prawie w ogóle się nie dewaluuje. A podróżując tak jak my to robimy, często na stopa, włócząc się po przypadkowych miejscach, nierzadko zostając gdzieś nieco dłużej, od czasu do czasu na CouchSurfingu, na swojej drodze spotykamy tak wielu niezwykłych ludzi, że to zawsze robi wrażenie.

Czasem aż dziw bierze, jakie ludzie obierają sobie drogi życiowe. Kilka dni temu jechaliśmy z 19-letnim (!!!) Niemcem, który po odbyciu służby wojskowej, przed decyzją o studiach ruszył w świat, zamieszkał przez pół roku w kibucu w Izraelu, a ostatnio już od kilku miesięcy pracuje w Patagonii jako poganiacz koni w wielkiej posiadłości ziemskiej dla turystów u podnóża Andów. I zostanie tam jeszcze pewnie z pół roku. Kilka dni później wracając z podpatrywania orek na Półwyspie Valdez poznaliśmy dziewczynę, skądinąd też Niemkę, która zajmuje się projektowaniem oświetlenia w teatrach, a raz na jakiś czas wypada w świat na miesiąc czy dwa. Czy ktoś w ogóle słyszał o projektowaniu oświetlenia dla teatrów??

Na kilkakrotnie wywoływanym już Półwyspie Valdes poznaliśmy Ingrid Visser, której życie i pasja do badania orek tak nas zafascynowała, że musimy jeszcze o niej napisać w oddzielnym wpisie.

Pędzenie od atrakcji do atrakcji wyszło nam bokami już w drugim miesiącu podróży, czyli gdzieś w Nepalu. W Azji mocno pchała nas jeszcze do przodu odmienność kulturowa i całkowite zaskoczenia, z którymi spotykaliśmy się średnio co kilka dni. Ale wkrótce zaczęliśmy podróżować dużo wolniej i choć nadal przemieszczając się w zasadzie w kierunku mniejszych bądź większych atrakcji turystycznych, to jednak nie one stały się osią podróży, a właśnie to co pomiędzy nimi. Dziś w naszych historiach i pamięci, to te niecodzienne przeżycia powracają najczęściej, a nie tajskie świątynie, wulkany Indonezji czy fiordy Nowej Zelandii.

Ale oczywiście ani żadne cuda natury, ani ludzie, ani w ogóle nic innego nie jest w stanie sprawić, byśmy nie tęsknili za krajem, rodziną i znajomymi. Oczywiście, że mamy ochotę wrócić i niemal co drugi dzień rozmawiamy o tym, jak fajnie byłoby usiąść na kanapie u rodziców, zjeść ciasto czy napić się piwka z braćmi przy meczyku. Odwiedzić znajomych, spotkać się z kumplem i porozmawiać o imponderabiliach.

Kilka dni temu w podróży zastały nas już trzecie duże święta z rzędu. Tym razem były one o tyle wyjątkowe, że nie było w ogóle wyjątkowo, a wielkanocny poranek spędziliśmy na stacji benzynowej, przemierzając bezkresną Argentynę.

Odcienie backpackera, czyli w moim odczuciu tyłopakowacza. Gorzkie, ale często prawdziwe

Odcienie backpackera, czyli w moim odczuciu tyłopakowacza. Gorzkie, ale często prawdziwe

Pedały w drogę

Fajnie się podróżuje, to fakt. Ale kto podróżował po świecie więcej niż 2-3 miesiące non-stop, wie, że raz na jakiś czas w podróży dobre są zmiany. Po niemal roku spędzonym w Azji jak świeża morska bryza podziałał na nas 4-miesięczny rejs po Pacyfiku. Następnie równie ciekawą odmianą był własny dom na kółkach w Nowej Zelandii przez dwa miesiące.

Ostatnio w Ameryce Południowej przez ponad 2 miesiące poruszaliśmy się stopem i fajnie było odświeżyć autostopowe emocje z Tajlandii, Laosu czy Malezji. Ale stop potrafi męczyć. Trzeba przyznać, że w większości samochodowych rozmów nie wychodzi się poza utarty schemat podróżniczo-rodzinny.

Przez jakiś czas w Patagonii na poważnie rozważaliśmy kupno koni. Jednocześnie w tejże Patagonii napatrzyliśmy się na prawdziwych hardkorowców pedałujących przy huraganowym wietrze, w deszczu czy mrozie i początkowo trochę pukaliśmy się w głowę. Ale wkrótce pomysł mocno dojrzał i postanowiliśmy, że z Buenos Aires, ewentualnie Paragwaju wyruszymy na dwóch kółkach aż do Kolumbii.

Więc miało być dosyć tej gejowizny i miała zacząć się Nowa Era. Era Pedałów. I pewnie na dobre już by się zaczęła, gdybyśmy nie postanowili zamieszkać przez jakiś czas w delcie Parany. Zatem kilka tygodni przygotowań i rozmyślania na temat rowerowej eskapady odkładamy na półkę, bo ostatnio nakręciliśmy się bardzo na pobyty stacjonarne. Już nie możemy doczekać się rozstania z cywilizowaną Ameryką Południową i poznawania życia na wyżynach Boliwii czy w kotlinach Peru.

Mieć czy być

Odkąd Fromm zastanawiał się nad jednym z najważniejszych pytań dotyczących naszej egzystencji, niewiele się zmieniło. Podróż przez skrajności poszczególnych kontynentów pozwala czasem spojrzeć na te rzeczy z dystansu. Cztery miesiące na Pacyfiku wśród roześmianych dzieciaków bawiących się w wioskach i ludzi, którzy często nie posiadali nic więcej niż podarta koszulka na plecach dało nam do myślenia, gdy dotarliśmy do Auckland i innych dużych miast.

Szczególnie szokujące wrażenie zrobiła na nas Ushuaia owiana sławą miasta na końcu świata. W centrach handlowych tłumy biegają w poszukiwaniu rzeczy, których nie potrzebują. Ze sklepowych wystaw wylewają się przedmioty, nie warte nawet ćwierci swej ceny. Ktoś pędzi z nowym płaszczem niemal w tym samym kolorze, co przed rokiem. Automat muzyczny drze się wniebogłosy. Na najwyższym piętrze rozwrzeszczane dzieciaki wciągają hamburgery i walą krzesłem o podłogę.

Kilka lat temu Francuska ZAZ śpiewała „Chcę miłości, radości i dobrego humoru. To nie pieniądze uczynią mnie szczęśliwą. Zostaw swoje uprzedzenia i chodźmy razem poszukać wolności”. Czy się z nią zgadzamy? Chyba jeszcze nie jesteśmy pewni. Ale nadal szukamy.

Czy ja to ja?

Niby to jasne jak dwa razy dwa. Ale jakiś czas temu włączam komputer, aktualizuje się Picasa i co widzę? Genialny Google pokazuje nam 800-900 zdjęć i pyta czy my to my. Jak on rozpoznał tego kolesia? Do normalnego życia wrócić będzie pewnie wyjątkowo ciężko. Bo tak jak zmienił się na przykład mój wygląd, równie bardzo zmieniła się zapewne nasza psychika.

18 miesięcy w podróży, czyli jak mawia Stefan Friedman "za udział wzięli" (m.in.): Leszczu, Johny Bravo, Mokra Włoszka, Leo w rocznicę Titanika, Jesus Christ Superstar, Robinson i Pajac. Jak Picasa w ogóle rozpoznał tych kolesi??

18 miesięcy w podróży, czyli jak mawia Stefan Friedman "za udział wzięli" (m.in.): Leszczu, Johny Bravo, Mokra Włoszka, Leo w rocznicę Titanika, Jesus Christ Superstar, Robinson i Pajac. Jak Picasa w ogóle rozpoznał tych kolesi??

Pamiętacie jeszcze Fernanda? Gdy podróżowaliśmy z nim przez Patagonię niemal tydzień, ni z tego ni z owego zaskoczył nas takim pytaniem:

– Gdybyście jednym zdaniem mieli podsumować waszą półtoraroczną podróż, to co by to było?

– Najlepsza decyzja w naszym życiu – wypaliłem na szybko.

– Podróż uczyniła nas wolnymi – odparła bez zastanowienia Najlepsza z Żon.

I aż mnie zatkało. Bo wtedy to do mnie dotarło. Rozmowa ta miała miejsce już niemal półtora miesiąca temu, ale genialne zdanie mojej żony co dzień dzwoni mi w uszach.

.

I jak co pół roku, filmik:
.

.

De gustibus non

Zakończył się (przynajmniej dla nas) konkurs na Blog Roku. Niestety nie udało nam się przebić do pierwszej dziesiątki, z której zwycięzcę wybierze juror.

Co poszło nie tak?

Co poszło nie tak?

Dziękujemy serdecznie wszystkim, którzy oddali na nas głosy, apelowali do znajomych na fejsie i słali nam ciepłe słowa w mejlach. Fajnie się dla Was pisze. Ogromne Blog zapłać.

W nagrodę ładna fotka z rejonu Marlborough na Wyspie Południowej:

Pelorus Sound, Marlborough, Nowa Zelandia

.