Monthly Archives: Styczeń 2013

Szczęście moim powietrzem

W Puerto Rico mieszka dwóch bardzo ciekawych kolesi. Jeden każe wołać na siebie „Residente”, czyli Rezydent, a drugi „Visitante”, czyli Gość. Choć w gruncie rzeczy obydwaj to równi goście. A do tego bracia, chociaż tylko przyrodni.

No i Gość pogrywa na instrumentach albo układa bity, a Rezydent rozkminia i pisze teksty. A trzeba przyznać, że łeb ma. I jeśli nie rozgryza akurat latynoskiej duszy, o czym już Wam kiedyś wspominaliśmy, to z pewnością zgłębia tajniki ludzkiej egzystencji.

Ale dygresja dygresją, ale do czego ja zmierzam?

Bo my, moi drodzy, zastanawiamy się, co w kilku żołnierskich słowach można by Wam powiedzieć po niemal dwóch latach w drodze. A tymczasem wszystko zostało już powiedziane.

Bo tak to już czasami jest, że trzeba jechać na drugi koniec świata, żeby zrozumieć najprostszą prawdę…

.

No me regalen más libros                                Nie dawajcie mi więcej książek

Porque no los leo                                                Bo ich nie czytam

Lo que he aprendiedo                                       Nauczyłem się tylko tego

Es porque lo veo                                                 Co sam widziałem

Mientras más pasan los años                         Im więcej lat mija

Me contradigo cuando pienso                          Zaprzeczam sobie, gdy myślę

El tiempo no me mueve,                                   Czas mnie nie rusza

Yo me muevo con el tiempo.                            To ja poruszam się z czasem

Soy las ganas de vivir,                                       Jestem chęcią życia

Las ganas de cruzar,                                          Chęcią poruszania się

Las ganas de conocer                                       Chęcią poznawania

Lo que hay después del mar                           Tym, co jest za morzem

Yo espero que mi boca                                     Mam nadzieję, że me usta

Nunca se calle,                                                    Nigdy nie zamilkną

También espero que                                         A także że

las turbinas de este avión                                 turbiny tego samolotu

Nunca me fallen                                                 Nigdy nie zawiodą

No tengo todo calculado                                  Nie mam wszystkiego przemyślanego

Ni mi vida resuelta                                            Ani poukładanego życia

Sólo tengo una sonrisa                                   Mam tylko uśmiech

Y espero una de vuelta                                    I uśmiechu oczekuję w zamian

Yo confío en el destino                                    Wierzę w przeznaczenie

Y en la marejada                                               I we wzburzone fale

Yo no creo enla Iglesia                                   Nie wierzę w kościół

Pero creo en tu mirada                                   Ale ufam Twemu spojrzeniu

Tu eres el sol en mi cara                                Jesteś słońcem na mej twarzy

Cuando me levanta                                          Gdy wstaję

Yo soy la vida que ya tengo                           Jestem życiem, które mam

Tu eres la vida que me falta                          A Ty życiem, którego mi brakuje

Así que agarra tu maleta                               Więc łap za walizkę

El bulto, los motets                                         Tobołek, paczki

El equipaje, tu valija                                       Bagaż czy walizę

La mochila con todos tus juguetes, y…     Plecak ze wszystkimi zabawkami i…

.

Dame la mano y vamos                                Podaj mi rękę i chodźmy

A darle la vuelta al mundo                            Okrążmy cały świat

Darle la vuelta al mundo                               Okrążmy cały świat

Darle la vuelta al mundo                               Okrążmy cały świat

.

La renta, el sueldo                                         Zarobek, pensja

El trabajo en la oficina                                   Praca w biurze

Lo cambié por las estrellas                          Zamieniłem je na gwiazdy

Y por huertos de harina                                 I na sady pełne mąki

Me escapé de la rutina                                   Uciekłem od rutyny

Para pilotear mi viaje                                     Żeby pilotować mą podróż

Porque el cubo en el que vivía                     Bo klatka w której żyłem

Se convirtió en paisaje                                  Zamieniła się w krajobraz

Yo era un objeto                                              Byłem przedmiotem

Esperando a ser ceniza                                 Czekającym, by stać się prochem

Un día decidí                                                     I jednego dnia zdecydowałem

Hacerle caso a la brisa                                   Wsłuchać się w wiatr

A irme resbalando detrás de tu camisa      I podążyć za Twoją koszulą

No me convenció nadie                                 Nikt mnie nie przekonał

Me convenció tu sonrisa                                Przekonał mnie Twój uśmiech

Y me fui trás de ti                                             I poszedłem za Tobą

persiguiendo mi instinto                               W pogoni za instynktem

Si quieres cambio verdado                          Jeśli chcesz prawdziwej zmiany

Pues, camina distinto                                       To podążaj w inną stronę

Voy a escaparme hasta                                 Ucieknę

La constelación más cercana                      Do najbliższej konstelacji

La suerte es mi oxígeno                                Szczęście jest mym powietrzem

Tus ojos son mi ventana                               Twe oczy moimi oknami

Quiero correr por siete lagos                        Chcę biec przez siedem jezior

En un mismo día                                             Tego samego dnia

Sentir encima de mis muslos                      Czuć na swych udach

El clima de tus nalgas frías                           Chłód Twoich nagich pośladków

Llegar al tope de la sierra                              Wdrapać się na górski szczyt

Abrazarme con las nubes                              I uściskać chmury

Sumergirme en el agua y ver                       Zanurkować w wodę i zobaczyć

Cómo las burbujas suben, y..                     Jak unoszą się bąbelki, więc…

.

Dame la mano y vamos                                Podaj mi rękę i chodźmy

A darle la vuelta al mundo                            Okrążmy cały świat

Darle la vuelta al mundo                               Okrążmy cały świat

Darle la vuelta al mundo                               Okrążmy cały świat

.

A teraz jeszcze raz z muzyką.

.

.

Co by tu jeszcze dodać w takiej sytuacji? Chyba tylko to, że jeśli o mnie chodzi, to Rezydent z tymi książkami nie za bardzo trafił, bo książek nigdy za wiele…

Ale tobołek, klatka z rutyną, chęć poznawania, no i oczywiście pośladki jak najbardziej. Nic dodać nic ująć.

.

Reklamy

Viaje o muerte!

Każdy wpis czemuś służy. Jeden informuje, drugi bawi, kolejny straszy, a inny naucza. A po co jest ten?

Podróże to prawdziwy lajfstajl

Podróże to prawdziwy lajfstajl

Ten wpis jest manifestem. Z przytupem manifestuje, że my, wyrobnicy blogosfery, właśnie dziś założyliśmy związek zawodowy. To my, internetowi podróżni, zrzeszeni w związku Polskie Blogi Podróżnicze zarejestrowani w Księdze Twarzy pod numerem KRS (Krańcowy Rejon Sensowności) 10 01 2013, dajemy dziś głos. I szczekamy, że jesteśmy czymś więcej niż tylko podróżnymi czekającymi na peronie wrażeń.

W tym roku w Blogu Roku bodaj wśród 10 kategorii blogowych nie zmieściła się kategoria Blogów Podróżniczych. I chyba dobrze, no bo po co? Ja zresztą uważam, że powinna być tylko jedna kategoria – Blog Roku. I tyle. Ale co ja uważam, to już dawno przestało kogokolwiek obchodzić. Więc jest 10. Ale kto normalny interesuje się podróżami?

Wobec tego wygląda na to, że jestem chyba lajfstajlem, prawda? No bo to, że czasem zjem smażonego karalucha czy grillowaną larwę nie czyni mnie jednak blogiem kulinarnym? Sam już nie wiem…

Więc wiedzcie, że Podróże to prawdziwy lajfstajl i nie ma od tego odwrotu.

VIAJE O MUERTE!

Niestety większość z tych pokręconych ludzi jest smutnym potwierdzeniem tej tezy (a do tego wszyscy robią coś ciekawego i cześć z nich świetnie pisze):

Agnieszka i Tomek // www.naszcalyswiat.pl

Alicja i Andrzej // www.loswiaheros.pl

Ania // www.cuba-miamor.blogspot.com

Ania i Jakub // www.podrozniccy.com

Ania i Rafał // www.zlaptrop.com

Anna (plus Tom plus Hanna plus Mila) // www.thefamilywithoutborders.com

Emilia // www.emiwdrodze.wordpress.com

Ewa // www.dalekoniedaleko.pl

Ewa i Tomek // www.poprostupodroz.com

Gosia i Romek// www.nawlasneoczy.wordpress.com

Joanna // www.wedrowni.ufale.pl

Kami // www.mywanderlust.pl

Karol i ekipa Busem Przez Świat // www.busemprzezswiat.pl

Karolina Anglart // www.koralinatropiprzygody.wordpress.com

Karolina Kania // www.ethno-passion.blogspot.com

Kasia i Maciej // www.ruszajwdroge.pl

Kuba // www.guideless.tv

Kuba i Asia // www.bezdomu.wordpress.com

Luiza i Bartek // www.lbtu.blogspot.com

Łukasz Kędzierski // www.lkedzierski.com

Maciek // www.skokwbokblog.com

Magda Biskup // www.careerbreak.pl

Magda i Tomek // www.magda-tomek.com

Marek Lenarcik // www.zyciewtropikach.com

Michał // www.torellexpedition.pl

Monika // www.wokoloswiata.blogspot.com

Ola // www.pojechana.wordpress.com

Paulina i Rafał // www.vagabundos.pl

Paweł Kra Kra // www.travelerlife.wordpress.com

Rafał Wartacz // www.drwartacz.blogspot.com

Renata// www.poloniasardynia.blox.pl

Witold Sobek // www.wypadnaweekend.blogspot.com

.

A teraz mamy jeszcze coś – siłę i jedno wspólne miejsce, gdzie można nas spotkać – Polskie Blogi Podróżnicze.

Trzeba mieć styl

Trzeba mieć styl…

Dużo stylu

Na styl trzeba sobie zasłużyć

…ale na styl trzeba sobie zasłużyć

.

Jeszcze nie tak dawno

Jeszcze nie tak dawno chcieliśmy przeprawić się z Kolumbii do Panamy. A kalendarz był napięty.

Jachtostop niestety został tu już dawno zamordowany, więc zostały rejsy komercyjne lub samolot. Padło na to pierwsze.

Archipelag San Blas - fajne czy niefajne?

Archipelag San Blas – fajne czy niefajne?

Jeszcze nie tak dawno zaokrętowaliśmy się na turecki bryg z kapitanem jak z Czarnej Perły. Orli nos, piracka opaska i błękitno-biały marynarski t-shirt oraz głos degustatora tysiąca butelek rumu. Archetyp żeglarza.

I cóż to była za łódź! Przerdzewiałe relingi naderwane w trzech miejscach. Brak elektryczności. Grot naderwany u nasady. Światła nawigacyjne przyklejone taśmą klejącą. Nawet turecka bandera była dziurawa.

– O kurczę. Tego nie widziałem. Musiało pęknąć podczas ostatniego rejsu – tłumaczył kapitan, z uwagą oglądając skorodowany reling, na którym rdza musiała najwidoczniej narosnąć poprzedniej nocy.

Standard może i turecki, ale atmosfera jak malowanie

Standard może i turecki, ale atmosfera jak malowanie

Po wypłynięciu na otwarte morze pojawiło się więcej niedoróbek. Głębokościomierz nie działa. GPSa nie ma. Wiatromierz nie działa. Silnik trzeba uruchamiać co osiem godzin, bo przegrzewa się, nawet gdy nie chodzi. To ponoć kwestia układu wydechowego, który wymieniono „przed ostatnim rejsem” i najpewniej coś musiało zostać nieszczelnie zamontowane. W nocy wszystko tak skrzypi, że mamy wrażenie, że zderzyliśmy się z rafą. To też sprawka wydechu, jak się dowiaduję.

Już na morzu, silnik wysiadł zupełnie, więc na San Blas dysponowaliśmy już tylko siłą wiatru. Niespecjalny pomysł wśród wysp koralowych. Ale przygoda jak malowanie.

O Indianach Kuna z San Blas słów kilka jeszcze padnie innym razem, bo to arcyciekawy wątek

O Indianach Kuna z San Blas słów kilka jeszcze padnie innym razem, bo to arcyciekawy wątek

Gdy trzeciego dnia rejsu wysiadł silnik do wciągania kotwicy i we czterech chłopa przez godzinę próbowaliśmy wciągnąć kilkaset kilo żelastwa na pokład, gdy tymczasem turecka gospodyni pontonem na pełnych obrotach napierała w burtę statku, żeby odepchnąć nas od rafy, nie wiedzieliśmy czy bardziej śmiać się czy płakać.

Jeszcze nie tak dawno…

Kalendarz był napięty, a samolot już czekał. A potem koła ze świstem potoczyły się po płycie lotniska i rozległy się brawa. Kilka miesięcy minęło jak z bicza strzelił i wkrótce po raz pierwszy od dwóch lat znów zobaczyliśmy śnieg. Tropikalna opalenizna odeszła jeszcze przed pierwszą odwilżą i obecnie jedyny ślad, jaki pozostał po Kolumbii, to imię naszego nowego psiaka, który wabi się Kali.

My z trudem wracamy do normalności nad Wisłą, a Wam życzymy wszystkiego najlepszego w Nowym Roku!

to my

.